Wereld jamboree

Na veel voorbereidingskampen en veel spanning was het 18 juli 2007 om 11.00 uur, dan eindelijk zover:  

  Kay, Steven, ik en nog 650 andere Scouts uit Nederland gingen met de boot naar Engeland.

Nadat iedereen in Nijmegen zich verzameld had, reed de bus naar hoek van Holland, waar vandaan de boot naar Harwich vertrok.

Op het dek waaide je half weg, maar het was erg gezellig. Te voet gingen we de boot af via het laadruim waar langs de auto’s en de vrachtwagens.

Ook in Harwich stonden de bussen klaar om ons naar Kibblestone te brengen waar we de voorreis gingen houden. Pas om half 2 Engelse tijd kwamen we op Kibblestone aan, dat is in Nederland half 3. Er moesten eerst nog tenten opgezet worden voor we konden gaan slapen.

19 juli:  Deze ochtend was de opening voor de mensen die met ons waren aangekomen, de andere helft van het Nederlandse contingent  zouden vandaag pas arriveren.

Op de voorreis waren er nodige activiteiten zoals: kasteelbezoek, klimmen en abseilen, “Shakespearience”.

Om ons verder op Engeland voor te bereiden gingen we op home hospitality, hoho afgekort.

25 juli gingen wij met onze troep, de Appelvinken die uit 36 personen en 4 troepstafleiding bestond, naar Middelton voor de HOHO. Middelton ligt naast Manchester. Vandaar zijn we naar een museum over de stad Manchester geweest, dit was gedeeltijkelijk door het riool en ging over de stad vroeger en nu, natuurlijk  hebben we hierna gewinkeld.

Verder waren er bij het eten veel lekkere dingen, cake en chocolade als toetje “mmmm” daar hebben we erg van genoten.

Na de hoho, op 29 juli gingen we terug naar Kibblestone om ons voor te bereiden op de wereld jamboree zelf. De volgende morgen was het opruimen, inpakken en tijd voor de sluiting. Na de sluiting gingen we allemaal de bus weer in. Wat nog wel een opgave op zich was, omdat we met 24 bussen naar het terrein van de wereld jamboree gebracht werden.

Op het terrein van de wereld jamboree aangekomen moest alles worden opgebouwd. Toen foerageren en eten maar.

De ochtend van de 30 juli was het tijd voor de officiële opening.

Dit was heel indrukwekkend omdat je ineens met 43.000 scouts van over de hele wereld op een grasveld zit.

Tijdens de opening werd een weg getoond, dit was de weg van de wereldscoutingvlag die vanaf Thailand, waar de vorige wereld jamboree werd gehouden in 2003, heeft afgelegd. Dit was ook de eerste keer dat de “One World” uit kwam, dat is een krant die speciaal op en over de wereld jamboree werd gemaakt door de deelnemers zelf.

Vanaf de wereld jamboree zijn we een dag richting Gillwell park geweest, dit is het park waar Baden Powell heel veel van zijn kampen heeft georganiseerd.

 Hier stond nog steeds de auto en caravan die hij toen meenam.

Alle activiteiten die we op de wereld jamboree deden, deden we met de rest van het subkamp.

Dus met mensen uit allerlei landen zoals: USA, Groot Brittannie, Griekenland, Duitsland, Finland Belgie en onder andere de Nederlandse Antillen.

Op 1 augustus was het dan zo ver, de reden waarom de wereld jamboree in Engeland was namelijk:  Het was nu precies 100 jaar geleden dat  Baden Powell daar het allereerste scoutingkamp organiseerde op Brownsea Island.

Daarom was er nu de Sunrise Ceremonie. Hierbij werd vanaf allerlei grote kampen over de hele wereld, dus de Wereld Jamboree, maar ook de Jamborette in Haarlem, contact gemaakt met Brownsea Island via een satellietverbinding. Van elk land waren er ook twee scouts aanwezig op Brownsea Island.

Vanaf deze plek was er een ceremonie waarbij de scouts van over de hele wereld allemaal tegelijk de belofte van scouting vernieuwden.

Toen dit was afgelopen, kwam de kleinzoon van Baden Powell het podium op. Hij vertelde wat hij allemaal goed vond aan scouting, en dat hij blij was dat zijn opa de grootste jeugdbeweging over de hele wereld heeft opgericht.

’s Middags had ieder land zijn specialiteiten gemaakt en kon je die proeven. Er zaten dingen tussen die heel raar smaakte maar ook dingen die heel lekker waren, uit Japan: zeewierthee, Duitsland: braadworst, USA: popcorn en Nederland : poffertjes.

6 Augustus was het alweer tijd voor de sluiting, “veel te vroeg”.

Het vond ’s avonds plaats helaas was het de enige keer dat het geregent heeft. Dus al met al hebben wij van de overstromingen op dat moment in Engeland teisterden niet veel last gehad.

De officiële sluiting was een waar spektakel, prachtig om te zien. Alleen heel jammer dat het allemaal zo snel voorbij was. De volgende ochtend moesten snel alle tenten afgebroken en daarna naar de bus in. We zouden nog een dag naar London gaan, dit uitstapje was voor iedereen gepland, helaas is mijn troep daar nooit gekomen. Onze bus is nooit komen opdagen, dus wij gingen naar Chemlsford. Dit was naast het terrein van de Wereld Jamboree dus we konden erheen lopen. Na te hebben gewinkeld en gegeten te hebben in de plaatselijke pizzeria, gingen we door naar de volgende bus om door te gaan naar de campus van een universiteit. Hier kregen we een kamer voor onszelf met eigen douche en wc. Dit was echt heerlijk na 3 weken en het enige wat iedereen die avond ook heeft gedaan, douchen en slapen.

De volgende ochtend werden we om kwart voor 5 gewekt omdat we om half 6 te vertrekken naar de boot.

Weer in Hoek van Holland aangekomen, met de bus terug naar Nijmegen en met de trein weer naar huis.

De Wereld Jamboree was voor mij een onvergetelijk avontuur wat veel te kort heeft geduurd.

Inge (Woeps)